Obchody 1 sierpnia w Zduńskiej Woli

Spór o Powstanie Warszawskie rozpoczął się jeszcze przed jego wybuchem, w samej Komendzie Głównej AK. Wątpliwości w czasie zbrojnej akcji mieli też niektórzy powstańcy, pozostając w następnych latach krytycznymi wobec dowódców zrywu i ich decyzji o wszczęciu walk. - Nóż mi się w kieszeni otwiera, jak słyszę o pięknie moralnym w kontekście powstania - mówił jeszcze przed kilkoma laty ppłk Stanisław Likiernik "Stach". – Wybrał pan najgorszy moment - powiedział dowódcy Armii Krajowej płk Kazimierz Iranek-Osmecki, na wieść, że gen. Tadeusz Bór-Komorowski wydał rozkaz o rozpoczęciu walki Komenda Główna nie posłuchała płk. Janusza Bokszczanina, który przestrzegał przed wiarą w powodzenie powstania. Oficer ten był przez Leopolda Okulickiego nazywany "defetystą" - Są ludzie, którzy mówią: "A tak, opłacało się, bo przez 63 dni byliśmy wolni". Co to znaczy wolni? Siedzieli ludzie w piwnicy, dostawali rozgrzeszenie i czekali. Na co? - pytał prof. Jan Ciechanowski "Jastrząb" "Pamiętam doskonale, że po wybuchu powstania nastrój średniego i starszego pokolenia mieszkańców Warszawy daleki był od entuzjazmu" – pisał Stefan Kisielewski W Komendzie Głównej AK nie było zgody co do tego, kiedy i w jakich warunkach rozpoczynać powstanie w Warszawie. Wśród sceptycznie nastawionych do tego oficerów był m.in. pułkownik Janusz Bokszczanin "Sęk". Jego przeciwnikiem w czasie odpraw Komendy Głównej był płk Leopold Okulicki "Kobra", "Niedźwiadek". Okulicki przyleciał z Londynu, z poleceniem od naczelnego wodza gen. Kazimierza Sosnkowskiego, by przeciwdziałać zakrojonej na szeroką skalę zbrojnej akcji w stolicy. Na miejscu Okulicki przyjął jednak zupełnie odwrotną postawę. - Po powstaniu w całym kraju panowały nastroje poklęskowe. (...) Było gorzej niż po Wrześniu. Panowało ogólne rozgoryczenie i upadek ducha, szczególnie wśród uchodźców z Warszawy. (...) Za swoje nieszczęścia winili dowództwo AK. Sam parokrotnie słyszałem, że "Bora" należy powiesić lub rozstrzelać – mówił w latach 60. w rozmowie z prof. Janem Ciechanowskim. To tylko wycinki dzisiejszych artykułów (patrz internet). Nie można ukrywać prawdy za wszelką cenę. Warto znać wszystkie strony medalu.

Nikt nie neguje bohaterstwa walczących w powstaniu. Negacja dotyczy ówczesnych przywódców którzy siedząc w Londynie podejmowali tak nieprzemyślane wojskowe decyzje (rozkazy). No ale polityka wzięła górę nad rozumem. No i stało się. Zginęło niepotrzebnie tysiące Polaków a Warszawa została zrównana z ziemią. Czy ktoś za to poniósł osobistą lub chociaż polityczną odpowiedzialność?

gdzie jest tam napisane zryw sierpniowy dlaczego zioniesz taką nienawiścią do po ko