Dołącz do grupy wsparcia dla kobiet po stracie dziecka

Spotkania w grupie pomagają przejść przez trudny czas żałoby, dają poczucie nie bycia samej oraz umożliwiają dzielenie się doświadczeniami. Wsparcie psychologiczne dla kobiet po poronieniu odgrywa znaczącą rolę w procesie zdrowienia i radzenia sobie z bolesną stratą. Poronienie to wyjątkowo trudne doświadczenie, które może wywoływać silne emocje - żal, smutek, poczucie winy, a także lęk przed przyszłością czy poczucie osamotnienia. Wspieranie kobiet w tym czasie oznacza przede wszystkim tworzenie bezpiecznej przestrzeni, w której mogą one wyrazić swoje uczucia bez obaw o ocenę czy niezrozumienie.

Psychologiczne towarzyszenie obejmuje pomoc w akceptacji straty oraz wspieranie w budowaniu nowej nadziei i sensu życia po trudnym przeżyciu. Ważne jest także rozpoznanie symptomów depresji czy zaburzeń lękowych, które mogą pojawić się po poronieniu, i skierowanie do specjalisty w razie potrzeby. W grupie wsparcia kobiety odnajdują nie tylko zrozumienie, lecz także możliwość wzajemnego wzmacniania się, co daje im siłę do dalszego funkcjonowania i planowania przyszłości. Kluczowym elementem jest także pielęgnowanie samoakceptacji i delikatne budzenie nadziei, aby pomóc kobietom odnaleźć spokój oraz równowagę emocjonalną na nowym etapie życia po doświadczeniu poronienia. Takie psychologiczne wsparcie stanowi ważny element zdrowienia i krok ku odbudowie poczucia własnej wartości i siły wewnętrznej.

- Poronienie, mimo że dotyka ogromnej liczby kobiet, wciąż bywa tematem tabu. Wiele pań mówi, że po stracie zostały z poczuciem pustki, winy i samotności. Grupa wsparcia daje możliwość opowiedzenia swojej historii. Wspólnota doświadczeń ma ogromną siłę - kobiety widzą, że ich emocje są normalne i że inne czują podobnie. Pierwsze spotkanie ma charakter wprowadzający. Zaczynamy od ustalenia zasad - poufności, szacunku, dobrowolności w dzieleniu się. Część kobiet przez pierwsze spotkanie tylko słucha. Chodzi o to, by w bezpiecznej przestrzeni mogły same zdecydować, kiedy i co są gotowe mówić. Myślę że niezależnie od światopoglądu to trudne doświadczenie, które objawia się w szerokim spektrum emocji: pojawia się smutek, złość, poczucie winy, żal, zagubienie, czasem uczucie ulgi, kiedy np. dziecko okazuje się chore. Pojawia się też zazdrość, gdy widzą ciężarne kobiety, nierzadko wstyd, że w ogóle coś takiego czują. Ważnym elementem pracy w grupie jest normalizowanie tych uczuć. Nic z tego nie jest "złe" - to są ludzkie reakcje na to doświadczenie. Wiek kobiet szuka w sobie winy: "Może za dużo pracowałam", "Może nie powinnam była ćwiczyć", "Może to moja wina, bo...". rozmawiamy o tym, skąd bierze się to poczucie winy i jak można je łagodzić. Ważne jest uświadomienie, że poronienie najczęściej nie wynika z zachowania kobiety. Nie wiem czy użyłabym słowa zdrowienie. Zdrowienie czy wyzdrowienie oznacza dla mnie, że wracamy do stanu sprzed "choroby". W przypadku poronienia- na poziomie biologicznym nie jestem już rodzicem, ale na poziomie psychicznym, duchowym wciąż tak. Nie wracamy do stanu "sprzed". Myślę, że chodzi raczej o pewną transformację myślenia o sobie jako o kobiecie, żonie, matce. Nie ma jednego, uniwersalnego scenariusza. Każdy przechodzi żałobę inaczej. Jedni planują kolejną ciążę, inni potrzebują wielu miesięcy. Jedni czują się mocno związani z dzieckiem, które stracili, inni nie. Osoby planują pogrzeb, traktują dziecko jako zmarłego członka rodziny, którego odwiedzają na cmentarzu, inni decydują się na pochowek zbiorowy, są kobiety, które na tym aspekcie nie skupiają się w ogóle, co jest rodzajem mechanizmu obronnego. Czasem poglądy, uczucia i nastawienia zmieniają się w czasie . Nie ma "dobrego" ani "złego" tempa ani scenariusza - mówi Aleksandra Putyńska-Walkiewicz, psycholog.

Jak wygląda praca w terapii grupowej?

- Pracujemy w oparciu o elementy terapii SFBT. Koncentrujemy się na zasobach, na wzmacnianiu i odkrywaniu tego, co trzyma przy życiu, na budowaniu małych celów, które pomagają w codzienności. Rozmawiamy o emocjach, o relacjach z mężem, ale również o relacjach z innymi kobietami w rodzinie, o doświadczeniach strat w rodzinie, o dziecku, którego już nie ma, o rodzeństwie, które jest w domu, ale i o nadziei na rodzicielstwo. Ważny jest też aspekt integracji doświadczenia, czyli pozwolenia sobie na przeżycie żałoby zamiast wypierania jej. 

Co z mężami, partnerami? Czy oni również mogą uczestniczyć w takich spotkaniach?

- Na ten moment organizujemy spotkania dla kobiet. Jesteśmy otwarci na tworzenie grup wsparcia dla par oraz dla mężczyzn. Strata dotyka oboje, ale często przeżywają ją inaczej. Grupy kobiece dają możliwość wypowiedzenia emocji, które czasem trudno wyrazić przy partnerze.

Jak zachęcać, które wahają się, czy zapisać się na spotkania?

- Dla każdego strata może mieć inne znaczenie i nasilenie; to ból, trauma, dla innych życiowy kryzys, sytuacja niezgodna z planem. Podobnie wsparcie dla każdego może oznaczać co innego - rozmowy z bliskimi, z koleżankami, płacz, zamknięcie, wycofanie z aktywności lub przeciwnie- rzucenie się w wir pracy. Spotkania w Centrum to czas i miejsce w którym można odetchnąć. Pobyć przy sobie. Panie, które postanawiają pojawić się na grupie doświadczyły straty dziecka krótko przed spotkaniem, ale nierzadko mija kilka miesięcy a nawet lat zanim podejmą decyzję o rozmowie w takiej formie. 

Możesz czuć, że to dla Ciebie za wcześnie, ale jeśli w środku wybrzmiewa choć mała potrzeba rozmowy - naprawdę warto spróbować. Zawsze można przyjść na jedno spotkanie i posłuchać, pobyć, nie trzeba bardziej się angażować. Jest możliwość również indywidualnego spotkania ze mną lub dołączyć w trakcie trwania spotkań grupowych - dodaje Aleksandra Putyńska-Walkiewicz.

Zajęcia są bezpłatne i odbywają się w siedzibie centrum, przy ulicy Jagiełły 3 w Sieradzu. Zajęcia startują 22 stycznia. Zapisy: 793 440 206 lub 730 010 678.