Spotkanie z Rafałem Gawinem

Organizatorzy zapraszają do rozmowy z poetą, którego krótkie teksty można odczytywać na wiele sposobów. Spotkanie z Rafałem Gawinem - poetą, krytykiem, recenzentem, konferansjerem, animatorem kultury, prowadzącym warsztaty, redaktorem, korektorem, instruktorem w Domu Literatury, wydawcą i sprzedawcą rozpocznie się o godz. 18:00. Autor wydał ostatnio Ofertę bezzwrotną (2024) i Zdania bez wypadku i żadnego trybu (2024) oraz zadebiutował jako prozaik (365 sekund).

Poniżej kilka wersów i wątków, które zostaną podczas tego spotkania poruszone:

Straciliśmy ostatnie prawo do buntu; teraz definiuje nas tylko strach. Czego boi się współczesny poeta? Komu o tym opowiada i jak?

Szkoły pisania nie istnieją, więc powinny spłonąć. Kto podkłada ogień?

Ależ pan nie wie, w co się pakuje; to nie są wczasy. Nie są, ale tego spotkania nie można przegapić.

Wszystko jest kwestią perspektywy, skali i braku. W jakiej skali poeta rysuje perspektywę i czego tak naprawdę mu brakuje?

Niczego nie wykluczaliśmy i stało się wszystko. Nie wiesz, ile możesz znieść, dlatego znosisz wszystko. Tylko po co?

Nie rozumiecie, o co nam chodzi, a my tylko dajemy wam szansę. Czy trzeba rozumieć współczesnych poetów?

Prawdziwie wątpię, gdy pojawia się coraz więcej znaków. Prawdziwie wierzę, gdy po drugiej stronie leży człowiek. Czy poezja wierszy w człowieka? Czy on wierzy w nią?

Wiersz wyszedł z mojego domu; chciał wrócić, ale drzwi były zamknięte; wpuściłem kogoś innego. Kto jest ważniejszy niż wiersz?

Nie wyjaśnię ci, dlaczego wystarcza mi jedno zdanie; sama się domyśl.

Książki z wierszami straciły sens. Dlaczego miałyby go mieć?

Łatwo powiedzieć: jestem sobą; łatwo napisać: tym razem mnie nie poznasz; a więc? A więc spróbujmy nie poznać Rafała Gawina, albo przynajmniej udawajmy, że tego nie robimy.

Łatwo pisać, gdy zdajesz sobie sprawę, jak mało osób to przeczyta. Odkąd czytanie stało się czynnością elitarną...

Ty sobie walcz; ja będę cię osłaniał.

A kto umarł, niech i żyje wiecznie; byle nie rozpychał mi się w tekście. Czyli kogo czyta Rafał Gawin, ale się do tego nie przyznaje?

Jeśli dotarłeś aż tutaj, zawiodłem; miałeś zatrzymać się wcześniej.

W tym miejscu dopisz swoją linijkę; chcę poczuć jej cios.