Takiej szkoły się nie zapomina

Spotkanie po latach, a na nim wspólne zdjęcia, wspomnienia i śmiech - tak w skrócie można podsumować VI zjazd absolwentów I Liceum Ogólnokształcącego im. Kazimierza Jagiellończyka w Sieradzu.

Uroczystości rozpoczęły się o 11 od mszy św. w sieradzkiej kolegiacie. Później wraz z pocztami sztandarowymi absolwenci przemaszerowali Rynkiem i Rycerską w kierunku budynku szkoły.
- Przyjechało dużo ludzi spoza Sieradza - mówi Jacek Pilarczyk, przewodniczący związku absolwentów - Jest to tradycja, że większą chęć do spotykania się mają starsze roczniki. W Sieradzu widujemy się na co dzień. To są ludzie, którzy są żądni uśmiechów, wspomnień i opowiadania.

Absolwenci przyjechali nie tylko z Sieradza, ale i np. z Belgii, dokładnie z Glabais koło Waterloo.
- Można powiedzieć, że przyjechałem tu ze stolicy Unii Europejskiej - przyznaje ks. Krzysztof Woźniak - 8 km od miejsca bitwy pod Waterloo. Najbardziej sobie ceniłem te wydarzenia kiedy do szkoły przyjeżdżała Filharmonia Łódzka. I to mnie nauczyło słuchać muzyki poważnej. Z wielkim sentymentem do tego wracam. Człowiek odkrywał wtedy wartość muzyki.

Ciekawymi wspomnieniami podzieliła się jego koleżanka z klasy, Elżbieta Włodek, z domu Łazuchiewicz.
- Mam mnóstwo fajnych wspomnień - przyznaje - W budynku szkoły była nasza studniówka. Nasi koledzy grali i śpiewali. Wtedy nie piliśmy i nie paliliśmy. (chrząknięcie kolegi) Bez chrząkań!

- Mieliśmy porządne koleżanki - dodaje z rozbawieniem Krzysztof Woźniak.

- Chodziliśmy na kółko krajoznawcze! - kontynuuje Elżbieta Włodek - Byliśmy z panią Kodiaszewską w Męce. Mam mnóstwo zdjęć. Pani profesor przygotowała nas do konkursu krajoznawczego, na który pojechaliśmy do Łodzi. Wygraliśmy go! Nagrodą był rowerowy obóz wędrowny brzegiem morza.

Każde z absolwentów skończyło różne kierunki i pracuje w różnych zawodach. Niektórym udało się na uczelniach zostać, zrobić doktoraty, habilitacje i uzyskać tytuły profesorskie.
- Jagiellończyk był pierwszy miejscem, gdzie miałem okazję zobaczyć co przede mną, otworzyć szeroko podwoje humanistyki - przyznaje prof. dr hab. Jan Maciejewski, kierownik katedry zarządzania grupami dyspozycyjnymi na UWr - Jak przychodziłem do szkoły i widziałem napis "Wiedza to potęga" to byłem bardzo przestraszony. Pochodzę ze wsi Piaski, nad rzeką Wartą. Byłem wystraszony, miałem dystans do tego, obawiałem się, że sobie nie poradzę. Ale sukcesywne 4 lata nauki ze wspaniałymi profesorami, którzy byli otwarci na świat, motywowali i otwierali duszę.

Profesorem zwyczajnym jest również Danuta Walczak-Duraj z katedry socjologii na Uniwersytecie Łódzkim.
- Gdyby nie zasługa Jagiellończyka, to nie wiem gdzie bym teraz była - śmieje się profesor - Przed chwilą wspominałam profesora Oleckiego i profesor Kodiaszewską od astronomii. Najsilniejsze wspomnienia właśnie się wiążą z jej osobą i dach, na którym były lunety. Uczniowie mieli obowiązek w gwiaździstą noc przychodzić i oglądać układy gwiazd. Mieliśmy obowiązek oglądać nocne niebo i w wakacje chodzić na piesze wycieczki.

Absolwenci zebrani w auli wysłuchali krótkich przemówień i koncertu. W Izbie Pamięci były księgi, w których można było zostawić swoje pozdrowienia.