Rocznica tragedii sieradzkich Żydów

Getto w Sieradzu Niemcy utworzyli w lutym 1940 roku w obrębie ulic Sukiennicza, Wodna, Szewska i Żabia. Na tym niewielkim terenie stłoczono Żydów sieradzkich, ale i tych, których przywieziono z okolicznych mniejszych miejscowości, jak Błaszki, Burzenin, czy Złoczew.

Warunki życia w gettcie były straszne. Ludzie stłoczeni w mieszkaniach po kilka rodzin żyli w wiecznym strachu o zdrowie i życie. Bici i upokarzani cierpieli głód i choroby. Mimo, że część sieradzan narodowości polskiej starła się pomagać zamkniętym w gettcie i tak wielu Żydów zmarło. Pomoc w postaci żywności czy leków była zresztą bardzo trudna, bo Niemcy pilnowali, by Żydzi pozostawali w całkowitej izolacji od reszty mieszkańców. Tych, którym udało się dotrwać do 24 sierpnia 1942 roku zostali wywiezieni do obozu zagłady w Chełmnie nad Nerem. Likwidacja getta w Sieradzu trwała do 29 sierpnia 1942 roku. O jego istnieniu przypomina dziś tablica na ścianie dawnej synagogi przy ul. Wodnej ufundowana przez sieradzkie społeczeństwo.